Naast dat verdriet een interne, subjectieve emotie is, kunnen wij het in al zijn verschijningsvormen ook herkennen bij anderen, delen en medeleven tonen. Daarmee is verdriet niet alleen een individuele beleving, maar ook een gedeelde, intersubjectieve ervaring. Intersubjectiviteit verwijst naar de gedeelde ervaringen, betekenissen en werkelijkheden die ontstaan tussen mensen. Dan gaat het niet om de privébeleving (subjectief) of objectieve (feitelijke, bewijsbare) waarneming, maar om wat wij samen als waar, betekenisvol of werkelijk ervaren.

Zo is bijvoorbeeld een bankbiljet op zichzelf een stukje papier, maar heeft het waarde tussen de mensen die er afspraken over hebben gemaakt en gezamenlijk geloven in de waardetoekenning ervan. Die gedeelde overtuiging maakt het tot een functioneel ruilmiddel. Een ander voorbeeld is religie of een ideologische overtuiging; geloofssystemen krijgen voet aan de grond en creëren een collectieve identiteit doordat een gemeenschap ze samen als betekenisvol ervaart.

Ook kleurbeleving* is intersubjectief: wij weten niet precies wat een ander individu waarneemt of ervaart. Hoewel elke kleur vele schakeringen kent, er net even anders uitziet (scharlaken rood is anders dan bordeaux), begrijpt iedereen wat je bedoelt bij de aanduiding rood, begrijpen we het grotere algemeen aanvaarde beeld van de kleur. Om met anderen te kunnen verbinden, zijn we evolutionair afgestemd op een gedeelde sociale realiteit, met al zijn nuttige ficties als geld en geloofssystemen.

Kunst maakt ook deel uit van een collectieve beleving. De kunsten creëren een dialoog tussen maker, het werk of uitvoering, en de toeschouwer. Een driehoeksverhouding omdat de kunst zelf fungeert als een actieve deelnemer, waardoor het meer wordt dan alleen een fysiek object of uitvoering (dans, muziek, voordracht), namelijk een betekenisvolle entiteit in die relatie.