Giovanni Winne is een zwijger, hij praat niet veel en laat zich slechts langzaam ontdekken. De schilderijen van Giovanni zijn hemzelf ten voeten uit. Het zijn meestal landschappen, duister en donker. Eigenlijk vragen ze een bankje om even te gaan zitten zodat je – net als in een donkere zaal – je ogen kan laten rusten op het doek en wennen aan de duisternis. En dan ervaar je hoe rijk die landschappen zijn, hoeveel kleuren die bevatten, getemperd door het weinige licht dat hij toelaat. Kleuren kunnen enkel bestaan door het licht. Ze werden door de schilder opgebracht, in vele lagen overschilderd, zoals oude meesters deden met glacis. Want Giovanni Winne is een bewonderaar van de klassieken en is bekommerd om het métier. Hij gaat heel zorgvuldig te werk en doet dat nauwgezet. De landschappen ogen donker. Het zijn landschappen van de ziel, er spreekt treurigheid en droefenis uit zijn werk, maar toch is er ruimte voor hoop en in die donkerte is er eigenlijk ook warmte, schuilt er ergens een vuur. Er verhult zich een romanticus in de zwijgende schilder. Zijn huidig, donker werk is een verheerlijking van het landschap en de natuur, maar steeds de beheerste natuur. Soms zou je je zomaar een achttiende-eeuwse figurant kunnen verbeelden die uit het duister tevoorschijn komt of een ‘edele wilde’ zoals Jean-Jacques Rousseau die beschreef. Het zijn landschappen die ruimte geven aan je verbeelding, aan je angsten en je dromen. Het zijn landschappen die je meenemen, inslikken wanneer jij dat toelaat, dat laat gebeuren. Daarom kan een bankje wel handig zijn.

Daan Rau